De moeder van Lars van der Meijden houdt op Facebook vrienden en kennissen op de hoogte over zijn belevenissen als topsporter.
Lars is 17. Hij is is genomineerd voor talent van het jaar 2014. In januari van 2015 is Lars vertrokken naar Zuid Afrika, waar hij zijn rugby droom waar wilde maken. Hij ging daar ook naar school: Northwood.
Na een succesvol Rugby jaar in Zuid Afrika, ging Lars voor een korte vakantie terug naar Nederland. Hij keerde afgelopen januari met een blessure aan zijn knie terug naar Zuid-Afrika.
De Nederlandse fysiotherapeut had aangegeven dat hij met deze blessure prima kon presteren.
De Zuid Afrikaanse Rugby coach oordeelde anders, Lars moest terug naar Nederland voor een knie operatie en zal dit seizoen niet mogen spelen voor zijn college team Northwood.
Niet spelen en terug naar Nederland betekent voor Lars ook geen school.
Weg droom, weg school, weg jaar,..

De Zuid-Afrikaanse rugby coach heeft aangegeven dat Lars een groot talent is en hij hem graag terug ziet in Zuid-Afrika.
Maar ja, volgend seizoen pas,..
Wat gebeurt er dan met je? Hoe ga je om met zo’n terugslag? Wat komt er allemaal bij kijken?

Een stukje uit de facebook update van Jolanda, de moeder van Lars:

Met het uitpakken van Lars zijn koffers zien we: 100 rugby shirtjes, 2 rugbybroekjes (te klein en stuk), 3 sweaters/hoody’s, 3 T-shirtjes, 2 trainingsbroeken, een paar kousen en onderbroeken en 1 spijkerbroek.
Pppffff Lars zat er met zijn hoofd niet bij met inpakken. Er ligt overal in Durban we iets van Lars.
Dus nieuwe spijkerbroeken besteld, trainingsbroek en sweaters gekocht, hij ziet er weer fatsoenlijk uit.
En dan op zondagochtend: mam, waar is mijn spijkerbroek? Tja, in de was denk ik, he? Serieus ik kan niet toveren met 1 spijkerbroek.

31 januari gelijk richting ARC om naar de rugby wedstrijd van de colts te kijken.
Een warm welkom voor Lars door iedereen. Fijn om zo verwelkomt te worden.

2 februari gaan Lars en ik naar Health City toe om Lars zijn jaarkaart die hij gewonnen heeft met de verkiezing van sporttalent van Amstelveen 2014 te verzilveren. 3 mooie meiden achter de balie, vol interesse voor Lars en zijn rugby in Zuid-Afrika. Jaarkaart geactiveerd per 3 februari en 7 maart kunnen we zijn kaart bevriezen tot hij weer mag trainen na de operatie. Top geregeld. Lars happy tot een van de meisjes vraagt aan Lars: Heb je ervaring met trainen???
Eehh, zegt Lars met een gezichtsuitdrukking die boekdelen spreekt, ja hoor. En buiten barst Lars los, WTF mam, zie ik er uit als een ongetraind watje of zo.
Al met al heb ik in een deuk gelegen tot we thuis waren.

1 of 2 keer per dag gaat Lars naar the gym. Dat ritme van Zuid Afrika gaat gewoon door. Een en al inzet, hij weet waarvoor hij het doet.
Ook geeft Lars op woensdag en vrijdag weer (zoals altijd als hij hier is) trainen aan de jeugd van ARC.
Dat blijft Lars erg leuk vinden en kan dat ook prima. Hij is gelukkig een kind van zijn papa. Het trainen geven zit in zijn bloed.

En een weetje: we staan voor het stoplicht als eerste, dus ik kijk omhoog of het groen wordt. Tja mam, dat is in Zuid-Afrika beter geregeld, daar staan de stoplichten aan de overkant dan hoef je alleen maar voor je te kijken en niet omhoog.

Voorheen was het facetimen met papa en mama in Nederland, nu is het andersom. In Nederland facetimen met iedereen in Durban. Fijn voor Lars, zoveel contact met zijn andere leven in Zuid Afrika.

En Lars zijn ticket is geboekt. -red: De ouders van Lars zouden deze zomer Lars bezoeken in Zuid Afrika, de reis daarvoor hadden zij al geboekt-
Er was nog plek in ons vliegtuig via Dubai. Gezellig kunnen we nu met zijn 3 en reizen.
En via deze weg willen wij iedereen bedanken die dit prachtige cadeau hebben gegeven met Lars zijn afscheidsfeestje, om deze prachtige reis te kunnen maken.

Ondertussen Lars weer ingeschreven in de gemeente Amstelveen, dan kan hij ook aan het werk gaan en ook gesproken met de leerplicht om uit te leggen waarom Lars in Nederland is. Nou dat gaat nog vervolgd worden pppffff. Ook contact met Northwood voor een bewijs dat Lars grade 11 met succes heeft afgerond en een cijferlijst opgevraagd. Tja, een jaar school is toch een jaar school.

10 februari heeft Lars een sollicitatiegesprek gehad bij AFS voor werk op Schiphol (wat hij al eens gedaan heeft) en bij de cruiseschepen in Amsterdam.
En te grappig, een jaar op jezelf wonen en leven in Zuid Afkrika, maar hier in Nederland toch wel nerveus zijn voor een sollicitatie gesprek. En vooral: waar moet ik zijn op Schiphol?
Maar het gesprek is top gegaan. Ze gaan alles in orde maken en zodra Lars weer op de been is, na zijn operatie kan hij beginnen met werken.

Lars heeft natuurlijk zijn I-Pad weer meegenomen en via onze I-Pad waren we via Apple tv rugby aan het kijken. Ik dacht ik pak de I-Pad van Lars even. Ppffff is die ingesteld op Engels. Dat is even raar!
Tja mam, zegt Lars, mijn telefoon is ook Engels. Ben ik nu zo gewend dus laat maar lekker staan.

En dan gaat mijn telefoon. Lars wil factimen. En ik zie Lars liggend op zijn bed. Alleen is hij nu niet meer in Zuid Afrika, maar in Amstelveen op mijn zolder. Hij zegt welterusten. Hij heeft teveel spierpijn om naar beneden te lopen.
Eric en ik kregen helemaal sentiment. Oohhhh, het is net alsof hij nog in Zuid Afrika is.

Deel 2 van het boek (Lars living his dream to play rugby in Durban SA) wat ik gemaakt heb voor Lars, is klaar. Met dank aan Wim voor het in elkaar draaien van het boek. Een leuke herinnering en stiekem best een beetje trots op.

Tja en zoals een jongen van bijna 18 heeft ook Lars het stappen in de stad ontdekt. Het blijft raar dat je kind weg gaat met 16, terug komt als bijna 18 jarige. Maar gewoon zoals altijd netjes vragen of hij de stad in mag. Lekker op het fietsje, is goed voor de benen en conditie. Komt zich netjes afmelden als hij thuis is en ach, we zullen er wel een keer aan gaan wennen om dan weer in slaap te vallen.

Mam?
Ja mop. Dit moet je niet verkeerd opvatten hoor, ik vind het heerlijk dat ik weer bij jullie terug ben, MAAR ik wil zooooooo graag terug naar Zuid Afrika en rugbyen voor Northwood………….
Dat weten papa en mama mop, en dat komt echt goed.

Ik ga na mij operatie zo ontzettend hard revalideren, herstellen en weer top fit worden. Ik ga mijn uitgezette goals bereiken mam.